Verbinden

Tijdens het Holland Festival heb ik een postdramatisch toneelstuk (‘Liever dat Goya me uit mijn slaap houdt dan een of andere klootzak’, van Emilio Garcia Wehbi) gezien waarin een vader van 48 ziedend aan zijn kinderen probeert uit te leggen waarom hij van de  8.000 euro op zijn spaarrekening zijn kinderen mee moet nemen naar Madrid om in het Prado de schilderijen van Goya te bekijken. De kinderen (van 6 en 11) verkiezen echter Disneyland nabij Parijs. Zij zwichten voor de vader, ondertussen met pek en veren besmeurd en getooid met Mickey Mouse oren, waarmee niet te spotten valt. Zij stellen echter een belangrijke voorwaarde. De filosoof Peter Slotendijk gaat mee. Uit de inleiding vooraf heb ik voornamelijk meegenomen dat postdramatisch toneel symbolisch is en de werkelijkheid niet als absoluut, maar als relatief neerzet. Het thema, zo houd ik ook nog vast, is de vraag of hoge en lage kunst te verbinden is, of dat het beter is (voor wie, denk ik direct?) om die twee te scheiden.

Lees verder

Hechten

In het intakegesprek met de junior adviseur verzucht zij hoeveel moeite het haar kost om steeds haar plek te vinden in de aldoor wisselende teams en klantorganisaties waarin zij opereert. Vanaf het allereerste contact declarabel zijn, betekent ook vanaf het allereerste moment waarde toevoegen. In de ogen van de klant en zeker ook in de eigen beleving.

Lees verder

Dansen

Als je mij vraagt wat ik een mooie metafoor voor het leven vind dan denk ik direct aan dansen. Wild en woest, de goden verzoekend zoals inheemse volkeren dat doen. Ingetogen en beheerst en eindeloos geoefend in het Westerse klassieke ballet. Ruig, agressief en vol passie zoals in hedendaagse street dance. En dan alles er tussen in. Zelfs of juist de huppel in mijn pas die me vertelt dat ik me goed voel.

Lees verder

Gunnen

Bijzondere ervaring als iets in de privésfeer samenvalt met iets in de maatschappelijke wereld. Vanochtend lees ik in de krant dat het kabinet Rutte 2 zo goed als rond is. In de informatieperiode hebben de heren Rutte en Samsom elkaar veel gegund. Dat tegen de verwachting van net na de verkiezing in, waar de twee nog tot elkaar veroordeeld zouden zijn, aldus de berichten in de media. Het is ze gegund, het is Nederland gegund, een regeringsperiode met een liberale, sociale koers. Het beste van twee werelden, zo lijkt mij.

Lees verder

Dwalen

Het navigatiesysteem levert ons perfect af op de kleine camping in Bretagne. Natuurlijk checken we de borden en ook de wegenkaarten spelen nog wel een rol in het vinden van onze weg, maar ‘bestemming bereikt’ danken wij aan dat kleine schermpje dat ons ook in Frankrijk niet laat verdwalen.

Lees verder

Vasten

Als kind speelde ik liever alleen met mijn poppen, dan dat ik ondersteboven met vriendjes in een boom hing. Later intrigeerde de wereld van de boeken mij meer, dan de wereld van het avontuur in de buitenwereld. Pas weer veel later begon ik te begrijpen dat er een aanduiding was voor dat gedrag, dat ik zelf en ook mijn directe omgeving, maar al te graag voor ongezellig en asociaal hield. Nu durf ik er wel voor uit te komen: ik ben introvert. Ik speel inmiddels graag buiten en heb het naar mijn zin met mensen om mij heen. Dat komt omdat ik heb leren toegeven aan die kant van mij die graag op zichzelf is, rust en reflectie nodig heeft, prikkels weert en de hele wereld in haar binnenwereld ervaart. Ik laad daar op, zodat ik vol energie mijn leven kan leiden.

Lees verder

Dromen

Ik ben anderhalf jaar geleden gestart met een vijfjarige studie analytische psychologie. Naast werk, gezin en de rest. Vanuit een innerlijke drang die vele malen groter was dan alle praktische bezwaren die ik, maar vooral mijn omgeving, kon bedenken. Het gedachtegoed van de grondlegger van de analytische psychologie, Carl Gustav Jung, kwam maar steeds op mijn pad. Het raakte mij en zette me aan het denken. Ik wilde meer en vervolgens ontdekte ik het Jungiaans Instituut in Nijmegen. Dat stond daar natuurlijk al een tijdje, maar de sensatie van het ontdekken kan ik niet anders omschrijven dan wonderlijk. Alsof het er speciaal voor mij was neergezet! Synchroniciteit zegt Jung, zeker geen toeval! Maar daarover een andere keer.

Lees verder

Herhalen

Eerder deze week genoot ik van de voorstelling ‘heimwee naar de hemel’ van Maarten van Roozendaal en Paul de Munnik. Niet alleen in hun zang, maar juist ook in hun pianospel toonden zij zich zeer aan elkaar gewaagd in opzwepende improvisaties. In de improvisatie toont zich de ware meester. Dan mijn buurjongen van 8! Ik weet inmiddels maar weer al te goed dat Old McDonalds een farm heeft, want dat lijkt pianoles nummer 1 te zijn! Herhalen en nog eens herhalen. Ook de heren Roozendaal en de Munnik zijn ongetwijfeld zoals hij begonnen.

Lees verder

Thuiskomen

Ik ben thuisgekomen na een verblijf van een half jaar in Kenia. Met ons nieuwe zoontje. Thuiskomen is voor mij niet hetzelfde als de sleutel in het slot steken, de koffers uitpakken en de souvenirs een plek geven. En dan die kleine. Hij praatte ons enthousiast na de laatste weken in Kenia: “Naar Nederland!” op de vraag waar we binnenkort naar toe gingen. Maar is Nederland al de plek van thuiskomen voor hem?

Lees verder

Vergelijken

‘Het is eigenlijk net of je ontsluiting hebt!’ De laatste dagen voor het vertrek naar Kenia om onze tweede zoon te ontmoeten, heb ik veel bevallingsmetaforen beluisterd. Weeën, persen, puffen, het is denk ik een diepe behoefte om het verhaal van de ander te snappen vanuit onze eigen ervaring. En het krijgen van een kind, of dat via een bevalling of via adoptie is, is in veel opzichten, zeker gezien het resultaat, een vergelijkbaar proces.

Lees verder

Kom in contact.