Vertrekken

Toen ik eindelijk de knoop had doorgehakt te vertrekken bij een eerdere werkgever, omdat ik geen goed antwoord had op de druk die het werk met zich meebracht, verzuchtte mijn leidinggevende: ‘Werkte iedereen maar met de energie van vertrek, wat geeft dat een ruimte!’ Hij had gelijk.

Lees verder

Meedoen

Twee jaar oud zijn ze. Mijn zoontje en de meiden met wie hij op de kinderopvang zit. Vandaag viel ik van mijn stoel, tijdens het ‘tien-minuten-gesprek’ met één van de leidsters. Hij wil graag meespelen en krijgt een kittig ‘nee, jongens mogen niet meedoen’ op het rekest. Als reactie gaat hij plagen, zegt juf, een beetje duwen en trekken en met de poppen, potten en pannen gooien.

Lees verder

Raken

Ik laat me makkelijker raken, sinds ik in Nairobi woon. Ik sta meer open voor de mensen en de natuur om mij heen. Ik denk dat dat komt, omdat wat ik ervaar nieuw voor me is. Mijn nieuwsgierigheid wordt geprikkeld, mijn zintuigen draaien overuren. Ik vind dat van de ene kant fijn. Heb het gevoel dat ik leef, dat ik echt contact maak, dat ik intens geniet. Tegelijkertijd komt met het zoet, ook het zuur. Viezigheid, lelijkheid, geweld. Ook dat komt allemaal binnen.

Lees verder

Aanpassen

Ik woon sinds 6 weken in Kenia. Het is er anders. Het weer is anders. De mensen zien er anders uit. Het ruikt er anders. Ze rijden er anders. Links en heftig. Aanpassen dus. Maar dat valt me heel erg mee. Veel is ook heel erg hetzelfde. De hartelijkheid, de nieuwsgierigheid, de hoop en de wensen. Ik ben hier vanwege een bijzondere reden. Mijn man en ik adopteren een Keniaans kind. Wij wonen nu 5 weken met hem samen en iedere dag brengt nieuwe ontdekkingen. Wat lust hij wel (pasta) en wat niet (de groenten eromheen)? Wat vindt hij leuk om te doen? Moet ik altijd bij hem in de buurt zijn, of kan hij al zelf spelen? Hoe stel ik grenzen? Wiens tempo is leidend nu we niet meer met zijn tweeën, maar met zijn drieën zijn? Maken we ruzie waar hij bij is? Hoe vermijden we stereotypen? Mama lief, papa streng.

Lees verder

Vragen

Het is blijkbaar van alle tijden dat kinderen te horen krijgen dat het onbeleefd is om vragen te stellen. ‘Wie vraagt wordt overgeslagen!’ Kinderen leren de wereld juist kennen door hun niet aflatende stroom vragen, vaak tot grote wanhoop van de volwassenen die zich in verlegenheid gebracht voelen. Sprakeloos. En geraakt. Omdat ze het antwoord niet kennen. Omdat ze het antwoord zelf wel zouden willen weten.

Lees verder

Kiezen

Ik lees momenteel een intrigerend boek. Het heet ‘Het slimme onbewuste’, met als ondertitel, ‘Denken met gevoel’. Van Ap Dijksterhuis, hoogleraar psychologie. Wat heb je een leuk vak als hoogleraar psychologie! Boeken schrijven. Slimme experimenten bedenken en uitvoeren. En steeds je eigen proefpersoon.

Lees verder

Staan

Ik weet nu waar ik voor sta. Dat zei de manager aan het eind van haar coachingstraject. Voor haar betekent dat dat ze weet wat ze gaat doen, wat haar verhaal is. Naar haar medewerkers én naar de bestuursvoorzitter. Weten waar je voor staat, vereist af en toe stilstaan en de balans opmaken.

Lees verder

Spelen

Nooit gedacht dat mijn collega’s stuk voor stuk lama’s in de dop zijn! Zelfs de verlegen collega schitterde tijdens een workshop theatersport. Zou ze die lichtheid van het spel kunnen inzetten in haar werk?

Lees verder

Ruilen

‘Van ruilen komt huilen’, zei mijn moeder vroeger als ik beteuterd thuiskwam van het schoolplein met knikkers die hun glans hadden verloren ná het ruilen! Ik snap dat kleine grietje van toen wel: die wilde gewoon vriendschap sluiten, maar durfde daar niet om te vragen en in plaats daarvan ‘gaf’ ze haar mooiste knikkers weg.

Lees verder

  • 1
  • 3
  • 4

Kom in contact.